قال الامام الرضا علیه السلام : لاتغضب و لاتسال الناس شیئا و ارض للناس ما ترضی ( مسند الامام الرضا ج 1 ص 267 )

برای عضویت در خبرنامه کلیک کنید

تو را غایب نامیده اند، چون «ظاهر» نیستی، نه اینکه «حاضر» نباشی.

«غیبت» به معنای «حاضرنبودن»، تهمت ناروائی است که به تو زده اند و آنان که بر این پندارند، فرق میان «ظهور» و «حضور» را نمی دانند، آمدنت که در انتظار آنیم به معنای «ظهور» است، نه «حضور» و دلشدگانت که هر صبح و شام تو را می خوانند، ظهورت را از خدا می طلبند نه حضورت را. وقتی ظاهر می شوی، همه انگشت حیرت به دندان می گزند با تعجب می گویند که تو را پیش از این هم دیده اند. و راست می گویند، چرا که تو در میان مائی، زیرا امام مائی. جمعه که از راه می رسد، صاحبدلان «دل» از دست می دهند و قرار از کف می نهند و قافله دل های بی قرار روی به قبله می کنند و آمدنت را به انتظار می نشینند...

و اینک ای قبله هر قافله و ای «شبروان را مشعله»، در آدینه ای دیگر با دلدادگان دیگری از خیل منتظرانت سرود انتظار را زمزمه می کنیم که اللهم کن لولیک...

صابران در غیبت مهدى (عج) : یکى از ارکان انتظار فرج صبر و پایدارى است و انسان منتظر در واقع کسى است که همه سختی ها و ناملایمات را به امید رسیدن به آرمان بلند خویش تحمل مى کند و از فشار و تهدید زورگویان و طعنه و تکذیب نابخردان هراس به دل راه نمى دهد. از همین رو در روایات صبر و انتظار همواره قرین یکدیگر بوده و فضیلت بسیارى براى صبرپیشگان در زمان غیبت بر شمرده شده است.

« متن کامل را مطالعه نمایید »

عدالت گستری : عدالت و تشکیل جامعه اى بر اساس عدل از آرمان هاى همیشگى بشر بوده و در طول هزاران سالى که از زندگى انسان بر کره خاک مى گذرد و صدها و هزاران نفر در پى تحقق این آرمان، بشریت خسته از ظلم و ستم را به دنبال خود کشیده اند، اما جز در مقاطع کوتاهى از زندگى بشر و آن هم در سرزمین هاى محدود هرگز این آرمان به درستى تحقق نیافته و هنوز هم عدالت آرزویى دست نیافتنى براى انسان عصر حاضر است.

« متن کامل را مطالعه نمایید »

دومین قسمت از سلسله مبحث امام مهدی (عج الله تعالی فرجه الشریف) در کلام امام حسین (علیه السلام) را در حالی تقدیم حضورتان می کنیم که در ایام سوگواری سالار شهیدان و سید جوانان اهل بهشت هستیم. باشد که مورد عنایت حضرت واقع افتد:

« متن کامل را مطالعه نمایید »

اشاره :

وجود مقدس حضرت بقیة الله الاعظم اروحناله الفداء، در معارف به عنوان «خونخواه کشته کربلا» (ر. ک: قمى ، شیخ عباس ، مفاتیح الجنان ، دعاى ندبه ، اصل عبارتى که در دعاى مزبور آمده چنین است: «این الطالب بدم المقتول بکربلاء») شناخته شده و شیعیان همراهى با آن امام منصور براى گرفتن انتقام خون حسین(ع) و یارانش را یکى از آرزوهاى بزرگ خود مى دانند، (ر. ک: همان ، زیارت امام حسین(ع) در روز عاشورا. در بخشى از زیارت یادشده چنین آمده است: «فاسئل الله الذى اکرم مقامک و اکرمنى ان یرزقنى طلب ثارک مع امام منصور من اهل بیت محمد:») تا جایى که در هر عاشورا به یکدیگر اینگونه سر سلامتى مى دهند:

«اعظم الله اجورنا بمصابنا بالحسین(ع) و جعلنا و ایاکم من الطالبین بثاره مع ولیه الامام المهدى من آل محمد:» (همان جا)
خداوند پاداش ما را در عزاى مصیبت حسین(ع) بزرگ گرداند و او شما را از جمله کسانى که به همراه ولى اش امام مهدى از آل محمد: به خونخواهى او برمى خیزند قرار دهد.
در یک کلام نام حسین(ع) و مهدى(ع) براى شیعیان یادآور یک حکایت ناتمام است، حکایتى که آغازگر آن حضرت اباعبدالله الحسین(ع) و پایان بخش آن حضرت بقیة الله الاعظم (ع) است.
در هر حال از آنجا که در اذهان شیعیان این دو وجود مقدس از قرابت و ارتباطى جدایى ناپذیر برخوردارند.

از همین رو مناسب دیدیم که در ایام عزاى سرور آزادگان به بخشى از معارف ارزشمندى که از آن حضرت در ارتباط با فرزند ارجمندش حضرت مهدى(ع) رسیده است اشاره کنیم.