پیامبر اکرم
(ص) در حیا و شرم مرتبتی عالی
داشتند و از
آن چه طبعاً خوششان نمی
آمد با بزرگواری خاص خود چشم پوشی می نمودند . خداوند متعال در قرآن
مجید فرموده اند :
« یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا لَا تَدْخُلُوا
بُیُوتَ النَّبِیِّ إِلَّا أَن یُؤْذَنَ لَکُمْ
إِلَى طَعَامٍ غَیْرَ نَاظِرِینَ إِنَاهُ وَلَکِنْ إِذَا دُعِیتُمْ فَادْخُلُوا
فَإِذَا طَعِمْتُمْ فَانتَشِرُوا وَلَا مُسْتَأْنِسِینَ لِحَدِیثٍ إِنَّ ذَلِکُمْ
کَانَ یُؤْذِی النَّبِیَّ فَیَسْتَحْیِی مِنکُمْ وَاللَّهُ لَا یَسْتَحْیِی مِنَ
الْحَقِّ .... ؛ اى کسانى که
ایمان آوردهاید! در خانههاى پیامبر داخل نشوید مگر به شما براى صرف غذا اجازه
داده شود، در حالى که [قبل از موعد نیایید و] در انتظار وقت غذا ننشینید؛ امّا
هنگامى که دعوت شدید داخل شوید؛ و وقتى غذا خوردید پراکنده شوید، و [بعد از صرف غذا]
به بحث و صحبت ننشینید؛ این عمل، پیامبر را ناراحت مىنماید، ولى از شما شرم مىکند
[و چیزى نمىگوید]؛ امّا خداوند از [بیان] حق شرم ندارد! .... » (
احزاب / 53 )
ابو سعید خدری می گوید : پبامبر
اکرم (ص) بسیار
با حیا بودند
هر کس چیزی از ایشان در خواست می کرد به او عطا می نمودند ایشان خوشرو و خوش
برخورد بودند و به سبب شرم و بزرگواری که داشتند هیچ کس را
آزرده نمی کردند اگر عمل
ناراحت کننده ای از کسی می
دیدند
، نمی فرمودند
که چرا فلانی این کار را می کند بلکه می
گفتند چرا گروهی این عمل را انجام می دهند و نامی از انجام دهنده کار به میان نمی
آوردند .
ایشان به سبب حیا و شرمی که داشتند نظرهای ممتد به صورت کسی نمی کردند ...
( سفینة البحار / ج1 / ص414 )
| 
