امام رضا علیه السلام فرمود : کسی که بیدادگری پیشه کند ، از عقوبت ایمن نخواهد بود ( چهل حدیث ص 123 )

برای عضویت در خبرنامه کلیک کنید

در کتاب « امالی » از امام صادق ( ع ) نقل شده است : عربی بادیه نشین به پیامبر اکرم ( ص ) عرض کرد : قیمت بهشت چیست ؟ ایشان فرمودند : « لا اله الا الله یقولها العبد مخلصا » ؛ گفتن لا اله الا الله است که شخص آن را خالصانه بگوید ؛ عرض کرد : اخلاص آن چیست ؟ فرمودند : العمل بما بعثت ، و حب اهل بیتی و انه لمن اعظم حقها ؛ عمل به آنچه بر انگیخته شدم و دوستی اهل بیت من و دوستی ایشان از بزرگترین حق آن است .

در تفسیر اخلاص پیامبر اکرم ( ص ) آمده : « المخلص الذی لا یسال الناس شیئا حتی یجد ، واذا وجد رضی ، و اذا بقی عنده شیئ اعطاه فی الله ، فان لم یسال المخلوق فقد اقر لله عز و جل بالعبودیه ، واذا وجد فرضی فهو عن الله راض والله تبارک و تعالی عنه راض ، واذا اعطی لله عز و جل فهو علی حد الثقـة بربه عز و جل » ؛ یعنی مخلص کسی است که چیزی از مردم درخواست نمی کند تا اینکه آن را بیابد و وقتی آن را دریافت خشنود گردد و هنگامی که چیزی نزد او باقی ماند در  راه خدا بخشش کند ؛ اگر از مخلوق چیزی درخواست نکرد برای خداوند عظیم الشان به عبودیت اقرار کرده و وقتی یافت و خشنود گشته و خداوند تبارک و تعالی از او خشنود شده است و چون در راه خدا چیزی بخشش کرد علامت اطمینان او به پروردگار است ...

پیامبر اکرم (ص) با وفاترین مردم بودند ، از شدّت حجب و حیا نگاهشان به زمین بیش از نگاهشان به آسمان بود ، عفت ایشان و احترامشان نسبت به هم نشینانشان از همه بیشتر بود و هنگامی که با اصحاب می نشستند ، اگر جا برای نشستن تنگ بود ، جمعتر می نشستند تا آنان راحت بنشینند . زانوهایشان از زانوهای همنشینان جلوتر نبود ، خاموشی ایشان بسیار بود و جز در موارد احتیاج سخن نمی گفتند ، هنگام خشم و خشنودی جز حق بر زبان جاری نمی کردند ، از کسی که سخن ناروا می گفت رو بر می گرداندند .
مجلسشان از حلم - حیا - خیر و امانت بود و در حضورشان صدای کسی بلند نمی گشت و از کسی بد گویی نمی شد و مقید به نشستن در پایین مجلس بودند و به دیگران نیز چنین توصیه می نمودند . ایشان فرموده اند که حق مجالس را ادا کنید بدان معنا که : " به اطراف نگاه نکنید ، جواب سلام را بدهید ، نابینایی که وارد شد راهنماییش کنید و .....
پیامبر اکرم (ص) در هر نشست و بر خاستی خدا را یاد میکردند ، هنگامی که شخصی با ایشان هم مجلس می شد از جایشان بلند نمی شدند تا وقتی که او بلند شود ، مگر در صورتی که کاره با عجله ای پیش می آمد که در آن صورت از شخص اجازه می گرفتند ...

پیامبر اکرم (ص) فرمودند : " اى فاطمه (س) چیزى به تو عطا کنم که از خدمتکار و دنیا با آنچه در آن است ، ارزشمندتر است ; بعد از نماز سى و چهار مرتبه « الله اکبر » و سى و سه مرتبه « الحمدلله ‏» و سى و سه مرتبه « سبحان الله ‏» بگو و آن را با لا اله الا الله ختم کن . این کار برایت از چیزى که می ‏خواهى و از دنیا و آنچه در آن است ، بهتر است‏ " . ( عدنان زعفرانى، ص‏9 )
در آن لحظه که این هدیه آسمانى به فاطمه (سلام الله علیها) عطا شد ، فرمودند : " از خدا و رسول خدا (ص) راضى شدم . " ( عدنان زعفرانى، ص 21 )  درک هدیه بزرگى که رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) به فاطمه (سلام الله علیها) اعطاء کرد ، به گونه ‏اى است که انسان از وصف آن عاجز می ماند و فقط از سرچشمه گفتار معصومین (علیهم السلام) است که تا اندازه‏ اى می ‏توان از برکاتش بهره‏ مند شد .
امام باقر (علیه السلام) درباره تسبیح حضرت فاطمه (سلام الله علیها) ، می ‏فرماید : " خداوند متعال با هیچ ستایشى ، بالاتر از تسبیحات فاطمه زهرا (سلام الله علیها) عبادت نشده است . و اگر چیزى افضل از آن وجود داشت ، رسول خدا (صلی الله علیه و آله) آن را به فاطمه (سلام الله علیها) اعطاء می ‏کرد . " ( تسبیحات حضرت زهراء، ص‏10، به نقل از علل الشرایع/366. )

پیامبر اکرم (ص) با داشتن صفاتی چون : عدالت - امانت و راستگویی مقامی داشتند که حتی مخالفان و دشمنان نیز به آن اعتراف می کردند ، پیش از نبوتشان ملقب به امین شدند و اماناتی را نیز نزد خود نگه می داشتند ، در هنگام هجرت از مکه به مدینه حضرت علی (ع) را به جانشینی خود منصوب کردند تا قرضهایشان را بپردازند و امانات را به صاحبانش بازگردانند . ابوجهل در یکی از سخنانش گفته...

برای مطالعه « متن کامل » را بخوانید
 

پیامبر اکرم (ص) به پیرزنی که دندان هایش ریخته و دیگر اثری از زیبایی در چهره اش نمانده بود فرمودند : «بدان که هرگز پیرزنی که دندانهایش ریخته باشد وارد بهشت نخواهد شد.» پیر زن از سخن پیامبر اکرم (ص) ناراحت و غمگین شد و از غصّه شروع به گریه کرد ، ایشان فرمودند : «چرا گریه می کنی ؟ » پیر زن گریه کنان گفت : «زیرا دندانهای من نیز ریخته ...»

پیامبر اکرم (ص) تبسّمی کردند و فرمودند : «لا تَدخِلینَ الجَنَّةَ عَلیَ حالِکِ » تو که با این حال وارد بهشت نخواهی شد ... ( پروردگار زنان بهشتی را جوان و سالم به بهشت خواهند برد . ) دل غمگین پیر زن ، از کلام ایشان غرق نور و سرور شد . ( بحار الأنوار : ج16 ، ص 298 )